جشنهای شهریور ماه
|
رديف |
نام روز |
جشن |
|
1 |
هرمزد روز |
جشن تغذيه |
|
2 |
بهمن روز |
|
|
3 |
ارديبهشت روز |
جشن كشمين ( همراه با بازار ) |
|
4 |
شهريور روز |
جشن شهريورگان / زاد روز داراب ( كورش ) |
|
5 |
سپندار مذ روز |
|
|
6 |
خرداد روز |
|
|
7 |
مرداد روز |
|
|
8 |
دي به آذر روز |
خزان جشن |
|
9 |
آذر روز |
|
|
10 |
آبان روز |
|
|
11 |
خور روز |
|
|
12 |
ماه روز |
|
|
13 |
تير روز |
|
|
14 |
گوش روز |
|
|
15 |
دي به مهر روز |
بازار جشن |
|
16 |
مهر روز |
|
|
17 |
سروش روز |
|
|
18 |
رشن روز |
|
|
19 |
فروردين روز |
|
|
20 |
بهرام روز |
|
|
21 |
رام روز |
|
|
22 |
باد روز |
|
|
23 |
دي بدين روز |
|
|
24 |
دين روز |
|
|
25 |
ارد روز |
|
|
26 |
اشتادر روز |
|
|
27 |
آسمان روز |
|
|
28 |
زامياد روز |
|
|
29 |
مانتره سپند روز |
|
|
30 |
انار ام روز |
|
|
31 |
روز زيادي |
جشن پايان تابستان / گاهنبار پتيه شهيم |
آجشن هاي شهريور ماه :
يكم شهريور جشن خنك شدن هوا در خوارزم كه « فغربه » گفته مي شود.
سوم شهريور جشني ناشناخته در سغد باستان كه با بازاري همگاني همراه بوده است.
آ
چهارم شهريور ، جشن آتشي در ستايش و گراميداشت « شهريور » معناي شهر و شهرياري آرماني و شايسته و بعد ها نامي براي يكي از امشاسپندان به عنوان زاد روز « داراب » كورش مي باشد. ( خلف تبريزي ، 1376 : 1316 )
امروزه وقتي ماه شهريور فرا مي رسد كمتر كسي ممكن است به ياد بياورد كه شهريور نام يكي از امشاسپندان دين قديم ايرانيان بوده است و جشني به نام « شهريورگان » در ستايش امشاسپند كه تجلي شهرياري مطلوب اهورا مزدا بر روي زمين است برگزار مي شده است جشني كه همانند جشن هاي ديگر ماهيانه از توافق آمدن نام روز و ماه بوجود آمده و برگزار مي شده است.
روز چهارم هر ماه شهريور نام دارد ، اين واژه در اوستا خْشَتْرَوَئيْريه [1] مي باشد به معني پادشاهي يا كشور و حكومت آرماني و آرزو شده ، در وجه معنوي مظهر قدرت و شهرياري اهورا مزدا و در صورت زميني نگهبان و سرپرست فلزات است در چهارم شهريور ماه جشن شهريورگان برگزار مي شد. (رضي ، 1389 : 191 )
هشتم شهريور هنگام جشن خزان كه از جشن هاي مهم و كهن بود. و با سوار كاري و چراغاني و آذين خانه ها و آتش افروزي بر بام ها همراه مي شده است برخي اين جشن را در هجدهم شهريور دانسته اند.
سي و يكم شهريور ؛ جشن پايان فصل تابستان و زمان گاهنباري بنام « پتيه شهم » در اوستايي « پَئيتيش هَمْيَه » معناي « پايان تابستان » كه در بخش گاهنبار ها توضيح داده شده است.
